Dit edito verscheen in Network&Telecom van Oktober 1999. In dat nummer schreef ik een grote feature over service level agreements, een lijvig stuk over application service providers (ASP’s) en een vergelijkende test van Ethernet-switches. Verder stelde ik een top 200 samen op basis van de balansen en resultatenrekeningen en daarnaast brachten we de Amerikaanse top 200 van onze collega’s van NetworkWorld bij IDG.

Het fenomeen waarover mijn edito ging zie ik al dertig jaar bijna maandelijks terugkeren. Oordeel zelf.

Hysterie verpest uw budget

E-mail is de grootste bron van netwerktrafiek. Dat zal voor vele netwerkbeheerders geen verrassing zijn, maar het brengt wel een hoop extra werk met zich mee. Logisch dat een aantal leveranciers van hardware en software voor netwerken er steeds meer van overtuigd geraken dat e-mail vroeg of laat zal uitbesteed worden aan zogenaamde application service providers of ASP’s. Op amper enkele weken tijd kreeg deze inktkoelie van Cisco, EMC, Sun, KPNQwest en Oracle het ASP-scenario te horen. Ofwel speelt er een gigantische samenzwering, ofwel is het al zover. Een bezoekje aan de website van enkele analisten leerde me dat de ASP-markt slechts een markt van 20 miljoen dollar vertegenwoordigt en dat de nadruk nog op SAP-oplossingen ligt. Pas toen ik de persdossiers even naast elkaar hield begon het te dagen. E-mail is zo belangrijk voor bedrijven geworden dat downtime en verlies van data (dan vooral attachments) bijzonder vervelend en duur kan blijken. De middelen om ervoor te zorgen dat de opslag van de e-mailgegevens, die constant groeien, tijdens het werk worden geback-upt is erg duur. Netwerk-managers neigen dus naar het outsourcen van de e-mail-services indien de ASP de ultieme garantie kan bieden. Er moeten permanent backups bestaan. Bovendien moet het geheel waterdicht beveiligd zijn. Technologisch kan dit allemaal, maar noch Belgacom noch KPNQwest durven het al aanbieden. Sinds de flauwekul rond RedAttack zal de animo bij de Belgische bedrijfswereld trouwens ook niet meer erg groot zijn. Ten ontrechte. RedAttack was een grootsprakerige puberale blaaskaak. De sukkelaar was toevallig op enkele gegevens bij Skynet gestoten. Hij dacht dat het wel een leuke stunt zou zijn en faxte het naar VTM. Toen hij de juridische wolk zag hangen, begon hij om zich heen te trappen om zich te rechtvaardigen. Wat RedAttack zei was klinkklare nonsens. Hij zou een wachtwoord moeten kraken, vervolgens binnen de 15 seconden een unieke bijhorende Digipass tevoorschijn toveren en in interactie met de server en het algoritme van de bank een willekeurig wachtwoord genereren. Dan zou hij het geld naar een anonieme Belgische bankrekening moeten sluizen. Kortom: zoiets kan alleen in de cinema. De 160 banken die de Digipass van Vasco gebruiken weten dat. Jan-met-de-Pet niet. De computerclown kreeg er maar geen genoeg van. Toen ging hij nog beweren dat er in België geen wetgeving zou bestaan. Ik betaal jaarlijks veel geld voor een Amerikaans losbladig werk van Matthew Bender genaamd International Computer Law door Louwers en Prins. Als er één land is waar er veel wetgeving en jurisprudentie bestaat dan is het wel België. Jammer genoeg waren de ministers van justitie en telecommunicatie daar niet van op de hoogte en gingen ook zij vreselijk af. Tel daarbij de idiote komkommerjournalistiek van de Vlaamse televisie en elke netwerkmanager zal snel merken hoezeer dergelijke hysterie de netwerkbudgetten zal gaan vertekenen.